Cahil Okur’dan merhabalar…

Kısa süreli ayrılıklar olsa da geçen sürede hiç kopamadım blogumdan. İlk günden bu güne çok ama çok uzun yollar kat ettim. Bu yolda benimle olanlara 200. yazımda bir kez daha teşekkür etmek istedim huzurlarınızda…

Öncelikli olarak hayatımı güzel kılan iki kadına teşekkür etmek istiyorum. Biri annemdir. Varlığımın sebebi, huzur kaynağım ve de yaşam sebebim. Senin evladın olmak bu hayta ki en büyük şanslarımdan bir tanesi…

Diğer kadın ise ilerleyen günlerde eşim olacak olan Mavi’m. İyi ki varsın, iyi ki varız diyorum yine… Hayatıma neşe kattın güzel kız… Seni seviyorum.

Can kardeşlerim ve yengeme de sonsuz teşekkürler. Belki burayla alakaları yok pek ama ailem onlar. Her üzüntümde her neşemde onlar var yanımda. İyi ki de varlar.

Sonrasında sevgili dostlarım Uzun ve Çömez… Sizlere de teşekkürler. Bu blogun kat ettiği yollarda hep yanımdaydınız, destekteydiniz.

Ve sevgili blogger dostlarıma, takipçilerime sonsuz teşekkürler. Sizlerin okumaları, yorumları ile çok ama çok büyük kazanımlar elde ettim. Cahil Okur’u bu günlere getirenler sizlersiniz.

Bloga ilk postu gireli 831 gün olmuş. 2 yıl 3 ay 7 gün tam olarak. Daha uzun süreler burada olmak istiyorum, bu da sizlerin desteği ile olacak bir şey. Hep bir arada olmak umuduyla…

Hoşçakalın.