Cahil Okur’dan herkese merhabalar…

Klasikleşen ÇEKİLİŞ zamanımız gelmiş durumda. 106. kitap yorumumu yayınladım ve yeni çekilişimiz başlamış durumda. Daha önceki çekilişlerde de olduğu gibi 110. kitap yorumunun yayınlanması ardından çekiliş son bulmuş olacak.

GFC’den blogumu takip etme şartı aynı şekilde devam ediyor. Lakin paylaşım ya da kendi blogunuzda ekstra tanıtım falan istemiyorum. Sadece 101. kitap ile 110. kitap yorumları dahil olmak üzere arada yazdığım yazılara yorum yapan arkadaşlarım 1’er hak kazanacak. Her yorum +1 hak anlamına geliyor.

Çekiliş neticesinde ödülü yine kendiniz belirleyeceksiniz. 101. Kitap ile 110. kitap arasındaki istediğiniz bir eseri seçebilirsiniz. Herkese bol şanslar…

Cahil Okur’dan herkese selamlar…

“Uzun zamandır yoktum” diyerek sizleri yeni bir dönüş yazısıyla karşı karlıya bırakmayı istemezdim ancak ne yazık ki öyle olmak zorunda. Ve ne yazık ki artık dönüşlerimde sabit kalamamak üzüyor beni. Ancak bu sefer kararlıyım sanki… Ben yokken buralarda olan, eski veya yeni demeden yazılarımı okuyan ve yorumlayan dostlara öncelikli olarak teşekkür etmek istiyorum. İyi ki varsınız!

Yeni bir “İKLİM”

Neydi o ilk okulda öğrettikleri iklimler, hatırlıyor musunuz… Ben pek hatırlamıyorum aslında ama yazları sıcak olan, kışları ılık geçen yerler vardı mesela… Soğuk ve yağışlı geçenler, 4 mevsim sıcak olan yerler sonrasında… Belki bu satırları okuyanlarda böylesi güzel iklimlerde, ya da daha zorlu iklim şartları altında… 

Benim için ise yeni bir iklim var artık, göz bebeğim, aşkım, her şeyim olan; kızım İKLİM… İlk göz ağrım, canım, cennet kokulum. Hangi cümleler ile tarif edilebilir, hangi kelimeler yeter ona olan sevgimi bilmiyorum ama evladımı çok sevdiğimi söyleyebilirim sadece. 26 Mart günü  13:27’de ilk defa gördüm onu. Ve artık hiç ayrılmayacağız Allahın izniyle…

“Babalık farklı bir şey…”

Sevdiğim bazı kişilerle babalık hakkında konuşurken, “kucağına aldığın ilk anda başlar babalık” demişti. Bense daha annesinin karnındayken bile çok seviyordum kızımı ve “farklı ne olabilir ki?” sorusunu soruyordum kendime. Ancak farklıymış gerçekten. İlk kucağıma alışımla başladı babalık serüvenim. O duygu, o his gerçekten de kucağınıza aldığınız anda başlıyor.Ebenin size puset içinde getirdiği ilk anda, ilk görüşte, kokusunu içinize ilk çektiğiniz anda  farklılaşıyor her şey. Babalık işte tamda o anda başlıyor bence de…

Her şey güzel olmayabiliyor

Elbette ki ailenin yeni üyesi ile tanıştığımız bu dakikalarda farklı duyguları da beraberinde yaşadık ne yazık ki. Şükür bu günümüze ama o anları da anlatmak içimi dökmek istiyorum sizlere.

Yavrumuzu başarılı bir operasyon neticesinde kucağımıza aldık ama canımın canı yanımızdaydı lakin annesini görememiştim ne yazık ki. Kendimizi o denli normal doğuma hazırlamıştık ki doktorumuz Özgecan hanımın “İkinizin sağılığı için sezaryene alacağız” teklifi ile yaşadık ilk şoku. Neyse ki eşim de bende bu noktada kararı doktora bırakmamız gerektiğini önceden konuşmuştuk.  Netice de operasyon başlamış, belirli bir süre ardından kızımızı görmüştüm. Annesiyse hala yoktu.

Yaklaşık olarak iki saat kadar ameliyathane önünde bekledikten sonra doğumhane başhemşiresinin yanında aldım soluğu. Sağ olsunlar hepsi güler yüzlü insanlardı, karımın çıkmadığını belirtmem ardından hem beni sakinleştirmek hem de latife yaparcasına “Rahat ol sen bir şey olsa önce benim haberim olurdu.” dedi. Dedi ama bende ki tedirginliği de sezecek olacak ki “ Sen git, ben geliyorum bakarız bakalım ne yapıyormuş hanım efendi” dedi.

Ardımdan ameliyathaneye girerek eşime baktı ve beni de bilgilendirdi. Eşime yapılan epidural anestezi sanırım çabuk etkisini kaybetmiş ve tamamen uyutmak zorunda kalmışlar. Böyle olunca da uyanma süreci biraz uzamış. Bunu duymaksa beni rahatlattı. Aklım başıma geldi ve kızıma bakmak için doğum servisine yöneldim.

Ömrümün en uzun koridoru

Eşimi beklemeye ara verdikten sonra soluğu kızımın yanında aldım. İlk kontrolleri ardından kızımda odaya yeni gelmişti. Annem vardı sadece yanına ve bir ebe… Ebe bir şeyler anlatıyordu lakin ben anlamamıştım. Benim gelmememin ardından ebe odadan ayrıldı. Bense annemin yüzüne bakıyordum. Normal değildi, bir şey vardı hissediyordum.  Annem lafı uzatmadan olanları anlattı. Ne yazık ki kızımın ayağında bir sorun vardı, kendimi odadan nasıl dışarı attım bilmiyorum. Doğum hane servisinden çıktığım gibi yığıldım yere, ağlamaya başladım. Annem başımdaydı, ben yavruma üzülüyordum o da yavrusuna… Yaklaşık 30-35 metrelik koridorun sonundaki çocuk doktorunun odasına gidene kadar ömrümden ömürler gitti. Durumu sordum ve çok şükür ki korkulacak bir şey olmadığını söyledi. Karşılaşılan bir durum olduğunu ifade eti ve uzmana göstermemizi söyledi. Söylenenleri yaptık ve sadece periyodik masajlar ile derdimiz geride kaldı çok şükür. Ama halen o koridorda attığım adımları hatırladıkça bir farklı oluyor her şey. Ağır geliyor nefes almak, görülmeyen yüklerin altında eziliyorum.

Sarılık ve kısa süren ayrılık

Çocuğunuz varsa eğer az çok anlayabilirsiniz beni… Doğum üçüncü günü de küveze alındık, sarılık olmuştuk. Elbette biliyordum doğan çocukların sarılık denen illete yakalanma riskinin fazlalığını ama üzülüyordum. Kızımı göremedim uzun süre. Annesi odada kalırken o doğumhane içerisinde olan odadaydı. Telefonla arıyorlar, “Erdoğan bebeğin annesi gel” diyorlardı. Koşa koşa gidiyorduk eşimle. İki aşkım içerde hasret giderirken ben kapalı jaluzilerin arasından az da olsa onları görmeye çalışıyordum. Şükür ki atlattık onu da, Salı günü girdiğimiz hastaneden Pazar günü çıktık ve evimizin yolunu tuttuk.

Artık üç kişiyiz

İki kişi olarak elimizde çantalarla ayrılmıştık evimizden. Karımın karnı burnundaydı, bense heyecandan ölüyordum. Üç kişi olarak döndük sonrasında evimize. Ben, güzel eşim ve hayattaki en büyük şansımız kızımız, İklim. Artık daha farklı bir havası var evin, her şeye daha farklı gözlerle bakıyoruz. Eşim daha bir olgunlaştı anne olduktan sonra, narin yapısının yerini daha korumacı daha cesaretli bir hal aldı. Bense hala duygusalım, baba olduktan sonra bu durum biraz daha arttı.

Anlayacağınız iki güzelle paylaşıyorum artık bu hayatı, değmeyin keyfime…

Cahil Okur’dan herkese selamlar efendim…

Bu gün biraz kitap dışı bir konu ile karşınızdayım. Biraz kendimden, biraz eşimden, biraz kızımdan ve baba olmaktan bahsetmek istiyorum. Kısacası içimi dökeceğim bir yazı geliyor dikkatinize…

ZAMAN DARALIYOR

Belli bir zamanı beklemek ne kadar zormuş… Evliliğimin üzerinden daha bir sene geçmemesine rağmen, yine bir geri sayım süreci içerisine girdik. Bu sefer biricik eşimle beraber kızımızı bekliyoruz. Zaman daraldıkça da benim heyecanım artıyor elbette. Bir de evhamın tabii ki. Ne yazık ki bu tedirginliği atamıyorum üstümden, çok mutluyum ve de çok tedirgin.

Sayılı günlerimiz kaldı başta da belirttiğim gibi ve artık çalan her telefonda, karımın her arayışında bir şeyler olduğunu düşünmekten yaşlanıyorum. Biliyorum ki bir anda olacak bir şey değil doğum ve bir sürecin başlangıcını haber verecek sadece bana ama yine de tetikte ve tedirginim.

BABA OLMAK, OLABİLMEK…

Anne olmanın nasıl bir duygu olduğunu, insanın neler yaşadığını, neler hissettiğini bu mecrada birçok farklı arkadaşımın satırlarından okudum. Daha farklı mecralarda da buna benzer yazılar, videolar ve konuşmalara şahit oldum. Peki ya baba olmak?

Kimisi “Kucağına almadan hissedemezsin” diyor, “kimisi içinden gelecek bir şey” diyor… Herkes bir şeyler diyor. Bense baba olmaktan ziyade baba olabilecek miyim diye düşünüyorum. Babasıyla sıkıntılı bir adam olarak, babasız bir adam olarak baba olabilir miyim? Bilmiyorum… Bildiği tek şey kızıma rabbim ömür verdiği sürece onun bana yaşattıklarını yaşatmayacağıma şimdiden söz verdim. Umarım ki bir gün büyüyüp bu yazıları okuduğunda “İyi ki babamsın” lafını ağzından duyabilirim.

CAN OLMAK

Yukarıda bahsettim ya heyecanlı ve tedirginim diye; eşim, Mavim e ben kadar heyecanlı. Onun hisleri benden daha yoğun doğruyu söylemek gerekiyorsa. O kızımızı hissediyor, duyuyor ve inanıyorum ki kızımda bir şekilde onu hissediyor ve anlıyor. Gerçekten bir mucize olan hamilelik ve doğumun harika yanlarını görüyorum prenseslerimde. Annesi kızıma can veriyor, hayat oluyor. İkisinin de sağ sağlim doğumu da atlatmaları ile bende hayata döneceğim. Kızımla hepimiz yeniden doğacak ve mutlu olacağız inşallah.

TOPLUMSAL ZIRVALAR

Aslında başka bir yazıda daha detaylı anlatacağım ama küçük bir ön giriş olsun bu da… Bırakın kardeşim çocuğumun cinsiyetini, kilosunu, odasını, mamasını, annesini emip emmemesini… Bizim bir kızımız oluyor ve inanın çok mutluyuz. Sizin tahmin edemeyeceğiniz kadar…

Bu satırlara kadar gelip iç dökmemi okuduysanız teşekkürlerimi iletirim.  Az bir zamanımız kaldı, bizim için küçük bir dua ederseniz daha da mutlu olurum.

Görüşmek üzere…

Sevgili Şule Uzundere geri döndüğümü görünce hemen beni bir MİM’e davet etti sağ olsun. Sevgili Ablama çok teşekkür ediyorum, kendisinin cevaplarını buradan okuyabilirsiniz.

Geçelim MİM’e… Size sorulan her soruda verilen iki seçenekten birini seçiyorsunuz. Bakalım tercihlerimiz bizi nereye yöneltecek…

1- Hangisini tercih edersin? Uçabilme yeteneğinin olmasını mı yoksa su altında da nefes alabilmeyi mi? Neden?

Genel anlamda uçabilmek daha detayda ise ışınlanabilmek derdim sanırım bu soruya cevap olarak. Nedenini açıklamak zor ama görmek istediğim çok yer ve yetişmek istediğim çok insan var diyebilirim.

2- Hangisini tercih edersin? Sonsuza dek etrafının kitaplarla çevrili olmasını mı yoksa evcil hayvanlarla mı? Neden?

Her ikisini de oldukça fazla severim. İkisinin yerleri de oldukça farklı… Ama ben evcil hayvanlarla çevrili olmayı tercih ederdim sanırım. Özellikle de köpeklerle.

3- Hangisini tercih edersin? Geriye kalan hayatının tamamında çay içmeyi mi yoksa kahve içmeyi mi? Neden?

Çay elbette, Karadenizliyim…

4- Hangisini tercih edersin? Saçsız, tüysüz (kaşlar ve kirpikler de dahil) olmayı mı yoksa çok kıllı olmayı mı? Neden?

İkisini de tercih etmem sanırım… Halimden memnunum :D

5- Hangisini tercih edersin? Sınırsız döner mi yoksa sınırsız kokoreç mi? Neden?

Tavuk döner; domates mayonezli…

6- Hangisini tercih edersin? Ölüm saatini bilmeyi mi yoksa nasıl öleceğini bilmeyi mi? (Ölüm tarihini ve ölüm şeklini değiştiremiyorsun.) Neden?

Saati bilmek daha mantıklı sanırım, daha verimli kullanabilirdim belki o zaman ömrümü… 

7- Hangisini tercih edersin? 500 yıl gelecekte yaşamayı mı yoksa 500 yıl geçmişte yaşamayı mı? Neden?

500 yıl geçmişte yaşamayı tercih ederdim. Bu devrin adamı olmadığımı biliyorum zaten, gelecekte kesinlikle bana göre olmayacak…

8- Hangisini tercih edersin? Her yıl yenilenen tek seferlik uluslararası bir uçuş bileti mi yoksa yurt içinde geçerli sınırsız uçak bileti mi? Neden?

Her ikisi de olabilir ama yurt dışı daha mantıklı gibi. Yurt içinde bir şekilde gezerim zaten.

9- Hangisini tercih edersin? Dişsiz olmayı mı yoksa saçsız (kel) olmayı mı? Neden?

Saçsız idare edilebilir, hatta tarz bile olunabilir ama dişsiz zor…

10- Hangisini tercih edersin, daha çok dinlemeyi mi, konuşmayı mı?

Dinlemek; öğrenmek için çok güzel bir yol…

11- Sadece blog yazabilmek mi yoksa blog okuyabilmek mi?

Yazmayı çok seviyorum, bırakmak istemiyorum, ara verebilirim ama bırakamam. Hoş buraya yazmasam da defterlere yazıyorum.

12- Çok güzel yemek yapıp yemeklerin tadını alamamak mı yoksa yemek yapamayıp yemeklerden tat almak mı?

İyi bir aşçıya her zaman ulaşılabilir, iyi damak zevkine sahip biri olmak daha güzeldir.

13- Yazın sürekli terlemek mi yoksa kışın sürekli üşümek mi?

Üşümek sanırım, çaresi bulunabilir… Terlemeyi veya sıcaktan bunalmayı hiç sevmem.

14- Birden fazla dili başlangıç seviyesinde konuşmak mı yoksa sadece bir dili ileri seviyede konuşmak mı?

Anadilim dışında bir dili anadilimmişçesine konuşmak güzel olurdu…. Belki eski bir Kelt dili bile olabilirdi bu dil…

MİM’i kimler yaptı kimler yapmadı bilmiyorum ama yapmayan arkadaşlar benim için yaparsa sevinirim. Cevaplarınızı bekliyor olacğaım!

Cahil Okur’dan herkese selamlar…

Yaklaşık bir yıl önce okuduğum ancak bir türlü sizinle paylaşmak nasip olmayan bir kitap ile karşınızdayım bu gün. İlk kez okuduğum yazarlardan biri olan Tess Gerritsen’in Gece Nöbeti kitabının yorumuna hemen başlayalım o vakit zaman kaybetmeden.

KİTAP YORUMU

Dediğim gibi kitabı okuyalı bir hayli zaman oldu. Kitap kapağına attığım tarih 24.05.2018… Ancak iyi bir okurun güzel özelliklerinden biri olduğuna inandığım “okurken alınan notlar” sayesinde yorumda zorlanmayacağım… (Bu arada sizlerde not alıyor musunuz kitapları okurken?)

İçerik Yorumu

Blogumu uzun süredir takip eden arkadaşlarım bilecektir ki ben polisiye romanları seven bir okurum. İlgi odağım daha çok fantastik maceralar ve polisiye türüdür. Tess Gerritsen’in Gece Nöbeti kitabını da elime alırken aklımdan geçen yeni bir polisiye okumaktı açıkçası. Lakin kitabın genel anlamıyla bir polisiye olmadığını belirtmekte fayda var. Polis veya yerine geçecek başka herhangi bir kurum ve kişi pek göremiyorsunuz kitapta. Okurken aldığım notlara konuyla ilgili şöyle yazmışım; “Farklı bir eser. Polisiye denilemez lakin suç romanı… Belki…” (Böylesi bir tür de var mıdır bilemiyorum ya…)

Bu konuyu geçersek, genel anlamda kitabın beni kendisine aşık ettiğinden bahsetmem gerekiyor. Neden daha önce bu kitabı ve bu yazarın diğer eserlerini okumamışım diye kendime kızdığımı belirtmem gerekiyor. Elbette ki yazarı benden önce okuyanlarınız varsa beni daha iyi anlayacaktır. Gerçekten hiç bitmeyen bir tempo ve okuyucuyu kendine bağlama gücüyle karşı karşıya kalıyorsunuz.

Polisiye konusunda kendilerine hayran kaldığım yazarlar olan Arthur Conan Doyle ve Steig Larsson’ın yanına artık Gerritsen’ı da eklemiş bulunmaktayım. Bu denli etkilendiğim bir yazar ve kitap oldu işte Gece Nöbeti. Eğer ki bu tarz kitaplardan hoşlanıyorsanız, ben okumanızı şiddetle tavsiye ederim.

Yazım Dili Yorumu

Gerritsen’in akıcı yazış şeklini beğendim açıkçası. Yazım diliyle alakalı olarak okuyucuyu sıkacak belki tek negatif nokta aşırı doktorluk terimleri olabilir. Diğer kitaplarını okumadığım için bunun yazarın genel bir huyu olup olmadığını bilmesem de “Gece Nöneti” özelinde bu eleştiriyi yapabilirim.

Yapısal Yorum

Martı Yayınları’ndan çıkan eserleri genel anlamda yapısal olarak iyi bulurum. Bazı ufak tefek tashihler dışında sizi olumsuz etkileyecek bir durum yok. Kapak tasarımı da oldukça güzel olmasına rağmen konuyla bağdaşık olmadığı kanısındayım. Yine de güzel ve ilgi çekici bir kapak tasarımı gerçekleştirilmiş.

ARKA KAPAK YAZISI

Bir yanda büyük şehir hastanelerinin baş döndürücü kalabalığında kazanılan deneyim ve başarılar; diğer yanda küçük bir kasabanın acil servisinde, mezarlık vardiyası da denen sakin gece nöbetleri.

Bir yanda gece yarısı anlaşılamayan bir nedenle hastaneye bırakıldıktan sonra kaybolan yaşlı bir adam; diğer yanda her şeyden habersiz, patlamaya hazır birer saatli bomba gibi sokaklarda dolaşan kadınlar.

Bir yanda bakıma muhtaç yaşlı bir anne, mutsuz bir kızkardeş ve parçalanmak üzere olan bir aile;diğer yanda kuşkular üzerine kurulu, kaçamak bir aşk.

Ve hepsinin ortasında tek başına bir kadın doktor: Toby Harper. Başta mesleki itibarını kurtarmak için giriştiği onur mücadelesi, bir süre sonra karanlık güçlerin de dahil olmasıyla, ölümcül bir kedi fare oyununa dönüşüyor. Kayıp bir hastanın peşinde, kendisini tehlikenin tam ortasında bulan Toby Harper’ın heyecan dolu hikâyesi beklenmedik sonuyla kanınızı donduracak.

“Yılın en heyecan verici romanlarından biri. Son derece inandırıcı ve canlı, aklınızdan çıkaramayacağınız bir kitap.” Publishers Weekly

KÜNYE

Adı: Gece Nöbeti

Yazar: Tess Gerritsen, Selim Yeniçeri (Çevirmen)

Baskı tarihi: 2011

Sayfa sayısı: 432

Format: Karton kapak

ISBN: 9786055420147

Kitabın türü: Polisiye, Roman, Sağlık-Tıp

Orijinal adı: Life Support

Çeviri: Selim Yeniçeri

Dil: Türkçe

Ülke: Türkiye

Yayınevi: Martı Yayınları

ALINTILAR

Güç bağımsızlıktır. Bağımsızlık güçtür. Sayfa 57

Yapacak çok iş var ve zaman yetmiyor. Sayfa 84

"Göğüsler ne kadar büyükse, beyin de o kadar küçük oluyor..." Sayfa 96

Hepimiz ölüme sandığımızdan daha yakınız. Sayfa 172

Sürpriz, ölmemiz değildir. Sürpriz, ne zaman ve nasıl öleceğimizdir. Sayfa 219

Büyük zihinler benzer düşünür. Sayfa 287

Sonsuza dek yaşamaya bir bedeli olabileceğini hiç düşünmüş müydü? Sayfa 433

Doğduğumuz andan itibaren, hepimizin son durağı ölüm işte... Sadece o durağa ne zaman ve nasıl ulaşacağımızı bilmiyoruz. Sayfa 464

Cahİl Okur’dan herkese selamlar…

Uzun bir aradan sonra yeni bir kitap ile karşınızdayım arkadaşlar. Okuması uzun süren ki bunun sebebi kesinlikle benim, ancak son derece heyecanlı ve akıcı bir eser olan Ephesus yayınlarından çıkan ve Graham Moore ait Sherlock’u bitirdim. Lafı uzatmadan hemen kitabın yorumuna geçelim…

KİTAP YORUMU

Arka kapak yazılarını okuyor musunuz bilmiyorum ama bu eserde bence okumalısınız. Kitap öncesinde size güzel bir ön bilgi sunması açısından önemli… Kitap yorumu yazmayalı uzun zaman olduğu için bir hatam kusurum olursa şimdiden af ola diyerek söze başlayayım.

İçerik Yorumu

Blogumu daha önceden takip edenleriniz bilecektir ki gerçekten Sherlock Holmes seven bir okurum. Kendisi ile alakalı tüm eserleri okumak için ciddi bir çaba sarf etmekteyim ki buna Sherlock Holmes’dan esinlenilmiş eserlerde dahil…

Kitabın içerisinde birbiriyle zaman olarak çok uzak olsa da, bir o kadar da ilgili iki farklı macera ile karşılaşacaksınız. Ancak hemen şunu belirteyim ki meşhur kahramanımız ile karşı karşıya gelemeyeceğinizi üzülerek bildirmek zorundayım. Bunun yerine Arthur Conan Doyle ve 2010 senesinde onun yazdıklarını hayat felsefesi haline getirmiş Harold White bu maceradaki dostlarınız olacak.

Kitabı okurken aldığım notlarda “Arthur C. D.’nin kahramanı Sherlock hakkındaki fikirlerini okumak güzel” diye belirtmişim. Ünü yazarını geçen bir kahraman hakkında yaratıcısının ne düşündüğünü kurgusal da olsa bize açıklayan eser, konu hakkındaki fikirlerimin haklılığı bana kanıtlamış oldu. Sherlock’u yaratan kişi ben olsaydım sanırım bende aynı fikirlere sahip olurdum. Benim gibi bir sıkı Sherlock takipçisiyseniz sizi de kitapta en etkileyen kısım bu olacaktır.

Arthur C.D. ile Sherlock’un arasının daha iyi olmasını beklemediğimi iddia edemem ancak bu denli sorunlu bir birliktelikleri olduğunu görmekte akla aykırı gelmiyor. Hele ki Moore’un Arthur C.D.’un iç sesini kaleme aldığı satırlar sizi hafiften Sherlock’a düşman bile edebilir, şimdiden uyarayım.

Esern şimdiki zamanda geçen bölümünde ise kahramanımız Harold White’ın Sherlock olabilme çabalarına şahit olacaksınız. Ne yazık ki bu bölümlerde zaman zaman Moore, Arthur C.D.’un performansına yaklaşsa da bazen daha tahmin edilebilir cümleler ile karşınıza çıkmakta. Bu sözlerim size bir önyargı kazandırmamasını ümit ederek, içerik anlamında eserin geçerli seviyede olduğunu belirtmek isterim.

Yazım Dili Yorumu

Bir Sherlock romanı okuyorsanız elbette ki değerlendirme çıtanız Arthur Conan Doyle olacaktır. Bu anlamda baktığınızda Graham Moore’un bu seviyeye yaklaştığını belirtmek yanlış olmayacaktır. Yukarıda da belirttiğim gibi zaman zaman tahmin edilebilir olmasına rağmen sizi okudukça şaşırtacak noktalarda bir hayli fazla…

Yapısal Yorum

Ephesus Yayınları’ndan çıkmış bir eseri okumayalı uzun zaman olmuştu. Bende bıraktığı genel kanıyı tam anlamıyla açıklayamam ama bu eserin özelinde değerlendirecek olursam yoğun yazım hataları nedeniyle kitabın en can sıkıcı noktası yapısal durumundaydı. Neyse ki güzel kapak tasarımı ve kağıt kalitesi nedeniyle bu anlamda da eseri fazlaca yermeden bu kadarını söyleyip susacağım.

ARKA KAPAK YAZISI

Son Sherlock Holmes öyküsünü merakla bekleyen Londra sakinleri, o sabah Strand dergisini açınca paniğe kapıldılar. Holmes'un yaratıcısı Arthur Conan Doyle, kahramanlarının hayatına son vermişti. Londra yasa büründü. Kalabalıklar kara matem pazıbendiyle dolaştı sokaklarda. Doyle'u neredeyse katillikle suçlayıp bir açıklama beklediler. Ama o sır küpü yazar ağzını açıp tek kelime etmedi.

Sekiz yıl sonra ise bu kahraman, tam da öldürüşü kadar ani ve beklenmedik şekilde, yeni maceralar için hayata dönmüştü. Ama yine bunun nedenine ilişkin hiçbir açıklama yapılmamıştı. Yazarın bilinmeyen nedenlerine ışık tutabilecek, kronolojik olarak o dönemi yansıtması gereken günlüğü ölümünden sonra kaybolmuştu. Geçen onca yılda da bulunamadı.

Yoksa bulundu mu?

Ocak, 2010.

Telif hakkı davalarında danışman olarak çalışan Harold White seçkin bir Sherlock Holmes topluluğu olan Baker Sokağı Serserileri'ne kabul edilince, Holmesseverlerin kayıp kutsal kâsesinin, yani kayıp günlüğün avına çıkacağı aklına hiç gelmezdi.

Ama dünyanın önde gelen Doyle araştırıcısı otel odasında ölü bulununca, sayısız dedektiflik öyküsünün gösterdiği mantık yürütme yolunu kullanarak araştırmayı üstlenme işi Harold'a düştü. New York'tan Londra'ya gidip cinayeti aydınlatmak ve kayıp günlüğü bulmak gibi bir vazifesi vardır artık. Bu görevde ortağıysa muhabir olduğunu söyleyen genç, cesur ve Arthur'un çözmeyi başaramadığı bir kadındır.

"Zekice oluşturulmuş bir polisiye macera. Tarihi roman ve düşünsel polisiye eser tutkunları, hele de Sherlock Holmes hayranlarının okunacaklar listesinde mutlaka yer alması gerekiyor. Bu eser, yüksek orijinallikte olmanın yanı sıra, edebiyat tarihindeki öncüllerine de sıkı sıkıya bağlılık ve saygı besleyen bir yapıya sahip. Yeni bir Sherlock Holmes tadı yakalamak artık çok zor bir iş; ancak Graham Moore bunun üstesinden başarıyla ve görünene göre kolaylıkla gelmiş."

Matthew Pearl

"Müthiş bir macera! Edebiyat tarihindeki büyük bir gizem Arthur Conan Doyle ve Bram Stoker'ın etrafında çetrefilli biçimde sürerken, Sherlock Holmes'dan parçalar öyküyü ustaca destekliyor. Sherlock'un dolambaçlı olduğu kadar zekice kurgulanmış bir öykü olduğunu anlayıp ona hayran kalmak içinse Holmes gibi usta bir dedektif olmaya gerek yok."

Rupert Holmes

KÜNYE

Adı:  Sherlock

Yazar: Graham Moore, Meray Şen (Çevirmen)

Baskı tarihi: Ekim 2012

Sayfa sayısı: 366

Format: Karton kapak

ISBN: 9786055358204

Kitabın türü: Edebiyat, Polisiye, Roman

Orijinal adı: The Sherlockian

Çeviri: Meray Şen

Dil: Türkçe

Ülke: Türkiye

Yayınevi: Ephesus Yayınları